به رستم چنین گفت کاووس کی

نشاید جز از آفرین کرد یاد

مرا بخت ازین هر دو فرخترست

که پیل هژبر افگنم کهترست

که ای گرد و فرزانه نیک پی

به چشم من اندر چکان خون اوی

مگر باز بینم ترا نیز روی