که پیل هژبر افگنم کهترست

بران مام کاو چون تو فرزند زاد

نشاید جز از آفرین کرد یاد

مرا بخت ازین هر دو فرخترست

به رستم چنین گفت کاووس کی

که ای گرد و فرزانه نیک پی

به چشم من اندر چکان خون اوی