چون نه مردان طمع و پر خاشم

جان نه زین چار طبع چیر بود

خود مرا نیست بی تو زهره و بس

خیره رویی و بی خودی چو مگس

خاره را خیره خیر چه تراشم

گورخر چون نداد کس را دست

نه ز پالان و رنج بار برست