چه کمست آخر از مگس عنقا

گورخر چون نداد کس را دست

نه ز پالان و رنج بار برست

گرچه شد ز اهل روزگار جدا

سوسماری که فارغست از آب

چه سر آب نزد او چه سراب

تو مرا گویی ای خر طناز