زانکه چون طوق منتت بکشم

به خدا ار کنم وگر خواهم

گر تو تاجی دهی ز احسانم

به سر تو که تاج نستانم

لقمه خوان نعمتت نچشم

نبوم بهر طمع مدحت گوی

این نیابی ز من جز از من جوی