مصرع نخست · شماره 39من که بر گلبن سخن شب و روزشاعرسناییاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.36تات نکشند در قفس به زحیر#37چند گوئی چو طوطی از هر در#38سخن اندر قفس به سوی شکر#39من که بر گلبن سخن شب و روزانتخابشده40بلبلان را کنم نوا آموز#41چون شترمرغ در بیابانم#42بود از سنگ تافته نانم#دربارهٔ این سطرسطر شماره 39 از «حکایت» است.سطر پیشینسخن اندر قفس به سوی شکر→سطر بعدیبلبلان را کنم نوا آموز←