بگشاده به طمع آن دهان ها

فریاد ز تیرهای غمزه

وز ابروهای چون کمان ها

در لعل بتان شکر نهادی

ای داده به دست ما کلیدی

بگشاده بدان در جهان ها

گر زانک نه در میان مایی