فلست اری فی الوقت قربا و لابعدا

فصار هوائی فی الامور هواک

«فاذا فنی العبد عن اوصافه ادرک البقاء بتمامه.» چون بنده اندر حالت وجود اوصاف، از آفت اوصاف فانی شد به بقای مراد اندر فنای مراد باقی شد؛ تا قرب و بعدش نباشد ووحشت و انسش نماند. صحو و سکر و فراق و وصال نبود. طمس و اصطلام نه و اسما و اعلام نه، سمات و ارقام نه. اندر این معنی یکی از مشایخ رضی الله عنهم می گوید:

وطاح مقامی و الرسوم کلاهما

فنیت به عنی فنازلنی به

فهذا ظهور الحق عند الفنا قصدا

فی الجمله، فنا از چیزی جز به رویت آفت آن و نفی ارادت آن درست نیاید که هر که را صورت بسته است که فنا از چیزی به حجاب آن چیز درست آید برخطا است. نه چنان که آدمی چون چیزی را دوست دارد گوید که: «من بدان باقی ام.» و تا چیزی دشمن دارد گوید: «من از آن فانی ام.» که این هر دو صفت طالب است و اندر فنا محبت و عداوت نیست و اندر بقا رویت تفرقه نی.