گفتا که که را کشم به زاری

آن زنده کننده زمین را

ای گشته چنان و آن چنانتر

هر جان که بدیده او چنین را

گفتمش که بنده کمین را

این گفتن بود و ناگهانی

از غیب گشاد او کمین را