گفتمش که بنده کمین را

ای گشته چنان و آن چنانتر

هر جان که بدیده او چنین را

گفتا که که را کشم به زاری

این گفتن بود و ناگهانی

از غیب گشاد او کمین را

آتش درزد به هست بنده