گفتم: دانه ای که بیگانه پاشد - از گبری- نپذیرد.

* * *

نقل است که گفت: در سفری بودم، صحرا پربرف بود، و گبری را دیدم دامن در سرافگنده و از صحرای برف می رفت و ارزن می پاشید. ذالنون گفت: ای دهقان! چه دانه می پاشی؟

گفت: مرغکان چینه نیابند. دانه می پاشم تا این تخم به برآید و خدای بر من رحمت کند.

گفت: اگر نپذیرد، بیند آنچه می کنم.

گفتم: بیند.

گفت: مرا این بس باشد.