چون بهشت جاودانی گشته از فر و ضیا

دیدم آن جا پادشاهی خسروی جان پروری

دلربایی جان فزایی بس لطیف و خوش لقا

کوه طور و دشت و صحرا از فروغ نور او

ساقیان سیمبر را جام زرین ها به کف

رویشان چون ماه تابان پیش آن سلطان ما

روی های زعفران را از جمالش تاب ها