روی های زعفران را از جمالش تاب ها

چون بهشت جاودانی گشته از فر و ضیا

ساقیان سیمبر را جام زرین ها به کف

رویشان چون ماه تابان پیش آن سلطان ما

چشم های محرمان را از غبارش توتیا

از نوای عشق او آن جا زمین در جوش بود

وز هوای وصل او در چرخ دایم شد سما