پرسیدند: از نهایت معرفت.

گفت: اگر دلالت می طلبی بر او بیشتر از آن است که در شمار آید، و اگر قرب می خواهی در اول قدم است و شرح این در پیش رفته است.

مردی بدو گفت: تو را دوست می دارم.

گفت: اگر تو خدای را می شناسی تو را خدای بس، و اگر نمی شناسی طلب کسی کن که او را شناسد تا تو را بر او دلالت کند.

گفت هرکه به نهایت معرفت رسید نشان او آن بود که چون بود، چنانکه بود، آنجا که بود همچنان بود که پیش از آنکه بود.

پرسیدند که اول درجه ای که عارف روی بدانجا نهد چیست؟

گفت: تحیر! بعد از آن افتقار، بعد از آن اتصال، بعد از آن حیرت.