عاشق آشفته از آن گوید که اندر شهر دل

آنک تلقین می کند شطرنج مر لجلاج را

ای که میرخوان به غراقان روحانی شدی

بر چنین خوانی چه چینی خرده تتماج را

عشق دایم می کند این غارت و تاراج را

بس کن ایرا بلبل عشقش نواها می زند

پیش بلبل چه محل باشد دم دراج را