چشم باز و من خموش و می شد آن اقبال ها

شب شد و درچین ز هجران رخ چون آفتاب

درفتاده در شب تاریک بس زلزال ها

چون همی رفتی به سکته حیرتی حیران بدم

ور نه سکته بخت بودی مر مرا خود آن زمان

چهره خون آلود کردی بردریدی شال ها

بر سر ره جان و صد جان در شفاعت پیش تو