چهره خون آلود کردی بردریدی شال ها

چون همی رفتی به سکته حیرتی حیران بدم

چشم باز و من خموش و می شد آن اقبال ها

ور نه سکته بخت بودی مر مرا خود آن زمان

بر سر ره جان و صد جان در شفاعت پیش تو

در زمان قربان بکردی خود چه باشد مال ها

تا بگشتی در شب تاریک ز آتش نال ها