در صف نقصان نشست است از حیا مثقال ها

قدها چون تیر بوده گشته در هجران کمان

اشک خون آلود گشت و جمله دل ها دال ها

چون درستی و تمامی شاه تبریزی بدید

از برای جان پاک نورپاش مه وشت

ای خداوند شمس دین تا نشکنی آمال ها

از مقال گوهرین بحر بی پایان تو