از برای جان پاک نورپاش مه وشت

اشک خون آلود گشت و جمله دل ها دال ها

چون درستی و تمامی شاه تبریزی بدید

در صف نقصان نشست است از حیا مثقال ها

ای خداوند شمس دین تا نشکنی آمال ها

از مقال گوهرین بحر بی پایان تو

لعل گشته سنگ ها و ملک گشته حال ها