عالمی کرده خرابه از برای یک کرشم

عقل دیوانه شده نعره زنان که مرحبا

جیب ها بشکافته آن خویشتن داران ز عشق

دل سبک مانند کاه و روی ها چون کهربا

وز خمار چشم نرگس عالمی دیگر هبا

هوشیاران سر فکنده جمله خود از بیم و ترس

پیش او صف ها کشیده بی دعا و بی ثنا