مر مرا از ذکر نام شکرینش منع ها

ناامیدانی که از ایام ها بفسرده اند

گرمی جانش برانگیزد ز جانشان طمع ها

گر نه لطف او بدی بودی ز جان های غیور

شمس دین صدر خداوند خداوندان به حق

کز جمال جان او بازیب و فر شد صنع ها

چون بر آن آمد که مر جسمانیان را رو دهد