شمس دین صدر خداوند خداوندان به حق

گرمی جانش برانگیزد ز جانشان طمع ها

گر نه لطف او بدی بودی ز جان های غیور

مر مرا از ذکر نام شکرینش منع ها

کز جمال جان او بازیب و فر شد صنع ها

چون بر آن آمد که مر جسمانیان را رو دهد

جان صدیقان گریبان را درید از شنع ها