کز جمال جان او بازیب و فر شد صنع ها

گر نه لطف او بدی بودی ز جان های غیور

مر مرا از ذکر نام شکرینش منع ها

شمس دین صدر خداوند خداوندان به حق

چون بر آن آمد که مر جسمانیان را رو دهد

جان صدیقان گریبان را درید از شنع ها

تخم امیدی که کشتم از پی آن آفتاب