کام، صبوحی نبرد از لب لعلت

با که توان گفت اینکه: دوست مرا کشت؟

آب حیاتش تراود از بن ناخن

آنکه لبت را نشان دهد به سر انگشت

تا که به خون جگر چو غنچه نیاغشت