دگر چرا پی قتلم، بهانه می طلبد

دلم به خانه خرابی خویش می گرید

چو بهر زلف تو مشاطه شانه می طلبد

ز بهر کشتنم این بس که دوستدار وی ام

چو مفلسی است که خواهد ز ممسکی نعمت

کسی که راحتی از این زمانه، می طلبد

هزار مرتبه بستی به روی من در و باز