چو مفلسی است که خواهد ز ممسکی نعمت

چو بهر زلف تو مشاطه شانه می طلبد

ز بهر کشتنم این بس که دوستدار وی ام

دگر چرا پی قتلم، بهانه می طلبد

کسی که راحتی از این زمانه، می طلبد

هزار مرتبه بستی به روی من در و باز

دلم گشایش از این آستانه می طلبد