بس که شب ها گهر اشک بدامانم کرد

دیده در هجر تو شرمندۀ احسانم کرد

عاشقان دوش ز گیسوی تو دیوانه شدند

حال آشفتۀ آن جمع پریشانم کرد

تا که ویران شدم آمد به کفم گنج مراد