تا که ویران شدم آمد به کفم گنج مراد

بس که شب ها گهر اشک بدامانم کرد

عاشقان دوش ز گیسوی تو دیوانه شدند

حال آشفتۀ آن جمع پریشانم کرد

خانۀ سیل غم آباد که ویرانم کرد

شمه ای از گل روی تو به بلبل گفتم

آن تنک حوصله رسوای گلستانم کرد