خانۀ سیل غم آباد که ویرانم کرد

عاشقان دوش ز گیسوی تو دیوانه شدند

حال آشفتۀ آن جمع پریشانم کرد

تا که ویران شدم آمد به کفم گنج مراد

شمه ای از گل روی تو به بلبل گفتم

آن تنک حوصله رسوای گلستانم کرد

داستان شب هجران تو گفتم با شمع