افکند سر به زیر، حیا را بهانه کرد

دلبر به من رسید و جفا را بهانه کرد

آمد به بزم و، دید من تیره روز را

ننشست و رفت، تنگی جا را بهانه کرد

رفتم به مسجد از پی نظارۀ رخش