آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان

ننشست و رفت، تنگی جا را بهانه کرد

رفتم به مسجد از پی نظارۀ رخش

بر رو گرفت دست و، دعا را بهانه کرد

بستن به دست خویش حنا را بهانه کرد

خوش می گذشت دوش صبوحی به کوی او

بر جا نشست و، شستن پا را بهانه کرد