رنج راحت شد و هم درد به درمان آمد

شکر ایزد که دگر بار، به کوری رقیب

دلبرم شاد رخ و خرم و خندان آمد

عجبی نیست گرم از کرم پیر مغان

گر چه بسیار چشیدی ستم ز هر فراق

دلبر شاد به بزمت شکرستان آمد

ساقیا! ساغر لبریز از آن باده بده