مو به مو هر چه سر زلف تو را شانه زدند

گر چه کاشانۀ دل، خاص غم مهر تو نیست

پس، چرا مهر تو را بر در این خانه زدند؟

دل گم گشتۀ ما را نبود هیچ نشان

آخر از پیرهن چاک صبوحی سر زد

آتشی را که نهان بر پر پروانه زدند