آخر از پیرهن چاک صبوحی سر زد

پس، چرا مهر تو را بر در این خانه زدند؟

دل گم گشتۀ ما را نبود هیچ نشان

مو به مو هر چه سر زلف تو را شانه زدند

آتشی را که نهان بر پر پروانه زدند