پای اگر می نهی، به دیدۀ من نه

بخت جوان، وقت پیریم به سر آید

گر بر غلمان برند صفحۀ رویش

حور بهشتی چو دیو در نظر آید

سرو خوش است از کنار جوی برآید

تلخ مگو، رخ ترش مکن که از آن لب

هر چه بگویی تو تلخ، چون شکر آید