به مهمانی برم با حشمت بسیار می آید

کبوتر وار، دل پر می زند در مجمر حسنش

چنان تسکین دلم کان آتشین رخسار می آید

همی در انتظارم، کی شود یارم ز در، داخل

فضای این جهان از عطر گل پر گشته و گویا

نگار من همی با زلف عنبر بار می آید

مشو غمگین صبوحی گر دلت رفته است از دستت