دل اسیر مژه ات از عدم آمد به وجود

تا به بازیچه نگیرند دم شیر کشید

بعد چشم تو، مصور چو به ابرو پرداخت

شد چنان مست که بر روی تو شمشیر کشید

همچو صیدی که مصور به دم شیر کشید

پیش تشریف رسای کرم دوست ازل

منت از کوتهی خامۀ تقدیر کشید