پیش تشریف رسای کرم دوست ازل

شد چنان مست که بر روی تو شمشیر کشید

دل اسیر مژه ات از عدم آمد به وجود

همچو صیدی که مصور به دم شیر کشید

منت از کوتهی خامۀ تقدیر کشید

لاغری بین که در اندیشۀ نقشم، نقاش

آنقدر ماند که تصویر مرا پیر کشید