بگفتم بارها من با تو، ناز مست کمتر کش

شوم من گرچه صید غرقه در خون گشتۀ ترکش

ندانم ترک او، هر کس که بتواند کند ترکش

کشیدی ناز چشمش ای دل آخر ریخت خونت را

به جایی پا نهاده ست او که خورشید جهان آرا

اگر خواهد تماشایش، بیفتد تاج از ترکش

مصور! از چه رو وامانده ای از قد و رخسارش؟