هر جا بر افکند صنمی پرده از جمال

من معترف که باده حرامست میخورم

ای شیخ مال وقف چسان بر تو شد حلال؟

جستی نشان او که مبادا نشان او

در گوش بود حرف فراقم فسانه ای

غافل ز بازی فلک و مکر بد سگال

هر درد را دوائی و هر خار را گلی است