ایدل خموش باش دمی آنقدر منال

در گوش بود حرف فراقم فسانه ای

غافل ز بازی فلک و مکر بد سگال

هر درد را دوائی و هر خار را گلی است

شبهاست باز دیده ام از آرزوی تو

تا از شمایل تو حکایت کند مثال

گفتی که دام و دانه دل از کجا ببین