گذشته پادشه حسن گرد لشکرش است این

غبار نیست که بر گرد عارض ترش است این

نه خط غالیه سا دور عارض مهش است این

همای حسن پریده است و سایۀ پرش است این

ستاده بر سر نعشم، گرفته دست به مژگان