نه خط غالیه سا دور عارض مهش است این

غبار نیست که بر گرد عارض ترش است این

گذشته پادشه حسن گرد لشکرش است این

همای حسن پریده است و سایۀ پرش است این

ستاده بر سر نعشم، گرفته دست به مژگان

که این قتیل نگاه منست و خنجرش است این