که صد گره چه کند در بر هزار گره

به اختیار زدم دل به زلف یار، گره

به کار خویش، فکندم به اختیار، گره

شمارۀ گره زلف خود، به سبحه مکن

گره مزن سر زلف دو تا به یکدیگر

که هیچکس نزند ما ر را به مار، گره

ز ابروی عرق آلوده ات گره بگشا