که هیچکس نزند ما ر را به مار، گره

شمارۀ گره زلف خود، به سبحه مکن

که صد گره چه کند در بر هزار گره

گره مزن سر زلف دو تا به یکدیگر

ز ابروی عرق آلوده ات گره بگشا

که خورده بر دم شمشیر آبدار، گره

به سایۀ مژه ام پا منه، که می ترسم