که در لبان تو، مو می خورد هزار گره

گره زدی سر زلف و، دلم ز ناله فتاد

فتد ز نغمه، چو افتد به سیم تار، گره

بسی دهان تو تنگ است در سخن گوئی

بسی به کار صبوحی گره زده زلفت

چو مفلسی زده بر سیم خوش عیار، گره