گر چه پیوستۀ جان است تن تیره، ولیک

خانه ای را که ز ویران شدنش نیست شکیب

تن یکی خانۀ ویرانی و بی سامانی ست

نتوان داشت در او جان و روان را به فریب

شاخ را نیست خبر هیچ ز بویایی سیب

گر چه از جان به شکوه است و به نیرو، هر تن

جان نگیرد ز تن تیره به زیبای زیب