گر چه از جان به شکوه است و به نیرو، هر تن

نتوان داشت در او جان و روان را به فریب

گر چه پیوستۀ جان است تن تیره، ولیک

شاخ را نیست خبر هیچ ز بویایی سیب

جان نگیرد ز تن تیره به زیبای زیب

دیدۀ جان خرد است و روشش اندیشه

ناید از کوری و کری تنش هیچ آسیب