وز موی و پشم و پوست، رسن خیزد و نمد

هستی تو جاودان نگران سوی دیگران

خود ننگری به خود نفسی، از تو کی سزد؟

چشم تو پوست بیند و بر پوست، موی و پشم

گر چه سبد نگاه توان داشتن در آب

لیک آب را نگه نتوان داشت در سبد

تن را به جان اگر چه توان داشتن به پای