گر چه سبد نگاه توان داشتن در آب

خود ننگری به خود نفسی، از تو کی سزد؟

چشم تو پوست بیند و بر پوست، موی و پشم

وز موی و پشم و پوست، رسن خیزد و نمد

لیک آب را نگه نتوان داشت در سبد

تن را به جان اگر چه توان داشتن به پای

پایندگی جان به خرد، نه به تن، بود